In speelronde zeventien leed koploper en titelverdediger Aloys Kersten tegen Martin Krijger zijn tweede nederlaag van het seizoen. Kersten behoudt nog wel zijn leidende positie maar zag de nummer twee, de afwezige Jeroen van Straten, naderen tot op twee punten. Krijger zelf boekte een even prachtige als cruciale overwinning, want hij liep in tot op grofweg één gewonnen partij op nummer drie Sjaak Spiegels, die tegen Marnix den Boer bleef steken op een gelijkspel. Spiegels heeft een achterstand van twee gewonnen partijen op Kersten en Van Straten, terwijl Krijger op zo'n drie gewonnen partijen staat. Wat viel verder nog op? Ernst van de Beek lijkt zijn winterdepressie achter zich te laten en tankte vooral aan zelfvertrouwen, hij won tegen Peter de Vrieze voor de tweede maal op rij.
Martin Krijger – Aloys Kersten 1 – 0
Vorig jaar speelden beiden een keer dezelfde opening als nu op het bord kwam. Destijds had Krijger na die partij een andere variant bekeken. Die kwam bij goed spel van beiden niet verder dan remise, maar was, vooral voor zwart, lastiger te berekenen.
Krijger wist nog wel ongeveer hoe het liep maar Kersten moest al vanaf de vijfde zet flink gaan rekenen. Toen hij op de negende zet zijn dame op d6 zette in plaats van het iets betere veld c6 kon Krijger met tempowinst zijn zwarte loper in het spel brengen. Er volgde een flinke afruil waaraan Krijger een pion overhield terwijl de zwarte stelling slecht ontwikkeld was. Dit was zo rond de zestiende zet, maar Kersten gaf zich nog lang niet gewonnen. Hij vlocht meermaals dreigingen in en Krijger moest nog tot de drieënvijftigste zet hard werken aleer Kersten hem feliciteerde.
Marnix den Boer – Sjaak Spiegels ½ - ½
Den Boer nam in de opening gelijk het initiatief tegen de met zwart spelende Spiegels. Den Boer positioneerde zijn paard centraal op het bord en had gelijk dreigingen. Spiegels ontwikkelde rustig en kon rokeren om zo uit de vuurlinie te komen. Wit verlegde nu zijn aanval naar deze koningsstelling. Met een juiste getimed pion naar f5 wist zwart de witte stukken terug te dringen en het initiatief te grijpen. De zwarte paarden stonden nu centraal in het centrum, maar de witte stelling was solide en na flink rekenwerk, dat beide spelers veel tijd kostte, werd tot remise besloten.
Paul Greefhorst – John van Dalsen 1 – 0
Greefhorst kwam iets beter uit de opening waarbij zijn stukken veel actiever waren dan die van Van Dalsen. Na dat Greefhorst zijn tegenstander Van Dalsen een beetje terug kon dringen ontstond de mogelijkheid van een paard vork met schaak. In plaats van een loper te verliezen koos Van Dalsen voor een kwaliteitsverlies. Greefhorst kon door drukken en nog twee pionnen winnen waarna zijn stelling steeds sterker werd omdat Van Dalsen maar weinig zet mogelijkheden had. Nadat Greefhorst de dames kon ruilen drukte het verschil in stukken steeds zwaarden en gaf Van Dalsen op.
Erik de Vrieze – Jac Weeland ½ - ½
Van de voorgaande elf ontmoetingen wist Weeland drie keer te winnen. En omdat De Vrieze slechts één keer wist te winnen resulteerden de overige zeven allemaal in remise. Weeland is doorgaans wel de meest avontuurlijke van de twee, maar bleek De Vrieze toch geregeld een resultaat over te houden. Weeland liet vooraf al doorschemeren te willen gaan aanvallen en zette dit kracht bij met e5 en d5. De Vrieze verdedigde secuur en na het afruilen van dames was na elf zetten de partij gewoon in evenwicht. De Vrieze was wel te lichtzinnig over zijn witveldige loper, die hij zomaar liet ruilen voor een paard. Na twintig zetten was er een licht overwicht voor Weeland, veroorzaakt door drie zwakke paard manoeuvres van De Vrieze, die vervolgens op zet éénentwintig een niet geziene blunder beging. Na computeranalyse bleek dat Weeland na g5 gewoon een kwaliteit had kunnen winnen. Weeland speelde echter toren e8 en bood remise aan. Na enig overpeinzen van de stelling nam De Vrieze het graag aan. Beiden waren het er immers wel over eens dat de zwarte stelling een stuk prettiger was, al was die na het gemiste zwarte g5 gewoon in evenwicht.
Ernst van de Beek – Peter de Vrieze 1 – 0
Van de Beek tankte wat vertrouwen tegen Vieveen, maar het voelde ook nog broos. Met de bevrijdende gedachte "wie aan de grond zit kan maar één kant op", begon hij aan zijn partij tegen De Vrieze senior. Een geduchte tegenstander die er om bekend staat een muur op te werpen waar menigeen zich op stuk kan lopen. In de voorbereiding besloot Van de Beek tot een onvervalst staaltje psychologie van de koude grond. In zijn analyse van de psyche van De Vrieze formuleerde hij de hypothese dat, wellicht, de muur opwerpen een tactiek was die vooral werd ingezet wanneer De Vrieze zich in een nadelige situatie voelde zitten. Wellicht zou hem een klein voordeel gunnen in de opening voorkomen dat de zwarte stelling een onneembaar fort zou worden. Met deze onfeilbare voorbereiding op zak besloot Van de Beek tot het spelen van.. jawel, het dames gambiet. Dat Van de Beek statistisch gezien met wit vrijwel altijd het dames gambiet speelt doet daar natuurlijk niets aan af.
Een dames gambiet dus. De typering van De Vrieze senior als een bedachtzame, stugge speler ging op zet twee al bij het vuilnis, want tot verbazing van wit speelde hij een aangenomen variant met 2... dxc4! Het aangenomen damesgambiet typeert zich - als men niet hecht aan de pion op c4 - door een semi open d-lijn. Zwart mist een van zijn centrumpionnen maar kan de semi-open lijn gebruiken om met c5 op de pion op d4 re spelen. Maar dat is allemaal theorie die niet op het bord kwam. Wat wel op het bord kwam was een wit paard dat vanaf zijn post op d6 regeerde over het zwarte kamp. Zwart probeerde het anker van het paard op e4 bij de enkels af te zagen. Wit verstevigde navenant, en het kwam tot een grote afruil. In de partij dacht wit gedurende de afruil altijd beter te staan, maar hij maakte een paar grote fouten. Daarvoor had zwart echter wel zijn toren moeten offeren tegen een paard op c3, om vervolgens een pion en een stuk te winnen. Zwart zag het over het hoofd, en ruilde dames af. Het gevolg was dat toen de rook optrok het paard nog steeds op d6 stond, fier als een pauw. Een echte kwal, die zijn hoofdrol bekroonde door zich te offeren voor zijn broeder, die met een vork een kwaliteit wist te winnen. Hiermee was het pleit beslecht, al hoopte De Vrieze nog een lange tijd op een fout van wit, die niet meer kwam.